رضوانه

دلم براي سادگي تنگ است!

رضوان — Thu, 13 Aug 2009 11:46:00 GMT

اين روزها ، آدمها عجيب پيچيده اند ؛

درونها و برونهايشان ؛

سادگيها به باد فراموشي سپرده شده ؛

نگاهها سنگين است ؛ گاهي آنقدر سنگين كه هر آن است زير نگاههايشان خرد شوي !

اين روزها ، ديگر حرفها خودماني نيست ؛ هركس از دري مي آيد و از دنيايي مي گويد ؛

ديگر نمي توان به روشني ، به افكار و عقايد آدمها پي برد ؛ آخر عصر تكثر و تضارب عقايد و آراء است !

آرزوها هم نامفهوم و پرپيچ و خم شده ؛ خيليها خودشان هم از آرزوهايشان سر در نمي آورند !

حتي دوست داشتنها هم ديگر بوي سادگي و صداقت نمي دهد ؛

اين روزها ، پرده هاي پرنقش و نگار بر روي فكر و روح آدمها سايه افكنده ؛ نقش بر روي نقش !

و تارهاي در هم تنيده ي توهم ، فاصله ي ميان آدمها را پر كرده ؛

اين روزها ، ازدحام آدمهاي پيچيده ، فضاي سنگين و ملتهبي را آفريده !

اين روزها ، نفس كشيدن چقدر سخت است ...

درد تو

رضوان — Sat, 08 Aug 2009 19:34:00 GMT

م ن

درد « تو » را

ز دست

آسان ندهم

...

و آن درد به صد هزار درمان ندهم

بسوزان قلبم را ؛

بشكن دلم را ؛

جانم را به لب برسان؛

از درد لبريزم كن ؛

فقط... بمان

آخر دنيا

رضوان — Sat, 01 Aug 2009 08:02:00 GMT

دنياي هركس آخري دارد ؛

مي خواهد بزرگ باشد يا كوچك ؛ خوب يا بد؛ سخت يا سهل ؛ دنيايش در نقطه اي ، در جايي به پايان مي رسد.

در جاي غريبي كه شايد از جنس اين دنيا نباشد ؛

شايد خيلي دور ، يا خيلي نزديك ، اما هرچه هست آنقدر ارزش دارد كه هر از چند گاهي انسان

همه ي خوب و بد دنيا را پشت سر بگذارد و فارغ از كشمكشها و دغدغه هاي دنيايي ، سري به آنجا بزند؛

آنجا ديگر از آرزوهاي بزرگ ، بازيهاي كودكانه و رقابتهاي فزون طلبانه ي آدمها خبري نيست ؛

ديگر فريب خوردنها و فريب دادنهاي مصلحت انديشانه در كار نيست ؛

آنجا ديگر آدمها مجبور نيستند براي دوست و دشمن خود نقش بازي كنند و رنگ عوض كنند؛

هواي آنجا سبك است و نفس كشيدن ، راحت ؛

همه ي عمر ، خود را از درك آن فضا محروم كرده ايم ؛

فضاي پست موجود را بر هر چيزي غير از آن ترجيح داده ايم؛

روح و جسم خود را با سنگيني هاي خفت بار دنيا خو داده ايم ؛

تنها براي لحظه اي استشمام هواي پاك آنجا بايد آويزه ي گوشمان كنيم كه :

(( اعوذ بالله من الشيطان الرجيم . اِعلموا انما الحيوة ُالدنيا لعب و لهو و زينة ٌو تفاخر ٌبينكم

و تكاثر ٌفي الاموال و الاولاد كَمَثَل ِغيثٍ اعجب الكفارَ نباته ثم يهيج فتريه مصفراً ثم يكون

حطاماً و في الاخرة عذاب شديد و مغفرة ٌ من الله و رضوان ٌ و ماالحيوة الدنيا الا متاع الغرور ))

« بدانيد كه زندگي دنيا در حقيقت بازي و سرگرمي و آرايش و فخر فروشي ِ شما به يكديگر و

فزون جويي در اموال و فرزندان است . مثل آنها چون مثل باراني است كه كشاورزان را رستني

آن به شگفتي اندازد ، سپس (آن كشت ) خشك شود و آن را زرد بيني ، آنگاه خاشاك شود .

و در آخرت ،(دنيا پرستان را)عذابي سخت است و ( مومنان را ) از جانب خدا آمرزش و

خشنودي است و زندگاني دنيا جز كالاي فريبنده نيست . »(سوره مباركه حديد آيه 20)

با من چه خواهي كرد !

رضوان — Sun, 19 Jul 2009 19:49:00 GMT

سالهاست که مي خوانمت و مي شنوي ؛ مي خواهم و مي دهي ؛ يا نمي دهي و بي آنکه بفهمم صلاحم را مقدر مي فرمايي ؛

و حال که به خود و خواسته هايم و داده هايت خوب مي نگرم ، مي بينم ديگر چيزي براي خواستن باقي نمانده ؛

همه را داده اي و بهتر از آن را نيز عطا فرموده اي ؛

مي دانم و يقين دارم چيزي کم نگذاشته اي ؛

و اکنون اين منم که خطاها و کاستيها ، ناتوانم ساخته و گناهان کمرم را شکسته و ديگر ناي حرکت ندارم .

اشک ديده و دل شکسته اي که لياقتش را نداشتم ارزانيم داشتي ؛

موهبت عشق را بروجودم وارد کردي و قلبم را با آن سوزاندي؛

گره هاي کور ذهنم را گشودي و حقيقت را در مقابل ديدگانم جلوه گر ساختي ؛

و در مقابل همه ي اينها جز نمک نشناسي و عصيان چيزي از من نديدي .

حال اين من و يک دنيا غم و ناتواني ؛ ديگر نه روي نافرمانيت را دارم و نه توان بندگيت را ؛

در بن بست حزنهاي گذشته و خوفهاي آينده چنان گرفتار شده ام که پاهايم نه به پيش و نه به پس ياراي قدمي را ندارند ؛

مدتهاست زبانم بند آمده و ديدگان ملتمسم بر وجود بي منتهايت خيره مانده ؛

مانده ام... با من چه خواهي کرد ؟!